نویسنده:ارغوان

دلتنگ آن روزها هستم...

گرچه این روزها وایت برد جای تخته سیاه ،ماژیک جای گچ های رنگی ،کلاس و صندلی های اکازیون جای نیمکت های چوبی را گرفته اند اما من هنوز هم تو را با دستهای گچی می بینم که دائما بر سرم دست نوازش می کشی و هنوز هم می گویم که بوی نفت برایم تداعی خاطرات توست در آن کلاس کوچک. هنوز هم روز معلم که می شود هوس می کنم تخم مرغ های پر از اکلیل را بر سقف کلاس بکوبم و در بدو ورودت سرود بخوانم.چقدر دلتنگ آنروزهایم...